Η καρδιά

Κάποτε κάποιος μου έδωσε μια χάρτινη καρδιά,
την κράτησα στα χέρια μου για ένα-δύο λεπτά
μα ο άνεμος μου την έκλεψε,την έστειλε μακριά,
κι από τότε νιώθω σαν πουλί δίχως φτερά.

Η καρδιά εκείνη ήταν ένα εισιτήριο,
κομμένη από δάχτυλα αγνώστου χωρίς διαβατήριο,
δε λέω - μπορεί να ζούσε το δικό του το μαρτύριο,
μα αυτή η καρδιά ήταν για μένα ελιξίριο.

Ίσως τώρα να βρίσκεται σε κάποιου άλλου τα χέρια,
ίσως να την ταξιδεύουν ολόλευκα περιστέρια,
ίσως να χάθηκε στην λάσπη,στη φωτιά,
ίσως κάποιος τώρα να την έχει αγκαλιά.

Εύχομαι σε ασθενή να καρφιτσώθηκε καλά,
ή σε πατέρα που έχει ξεχάσει τα ίδια του τα παιδιά,
σε μάνα για να 'χει και για τον εαυτό της μιά,
και σε υπάρξεις που δεν είχανε ποτέ καρδιά.

Τώρα υπάρχουμε

Σήμερα βίωσα κάτι που με έκανε να γυρίσω πίσω στο χρόνο αυτόματα
και ένιωσα παράξενα και άβολα όπως όταν ήμουν παιδί.
Είναι απίστευτος ο τρόπος που λειτουργεί ο άνθρωπος όταν θέλει να κυριαρχήσει προς εσένα,
να σε κάνει δικό του με συνεχή προσπάθεια της πειθαρχίας και των νέων αρχών.
 -δεν είσαι παιδί πλέον-.

Είμαστε αυτοί που επιλέγουμε να είμαστε,ό,τι κάνουμε είναι συνειδητή ή ασυνείδητη επιλογή μας.
Ο κόσμος φοβάται να σηκώσει ανάστημα - κεφάλι, όπως θες πες το, περί του θέματος τώρα,
ευτυχώς κατέληξα στην επιλογή της απόλυτης προσωπικής άποψης και έκφρασης.
Δεν γίνεται να περιορίζεις κάποιον,ακόμα και σε κουτί να τον βάλεις τον άνθρωπο,από το να
τον "κατέχεις",θα προτιμήσει την αυτοκτονία.

Αν θέλεις να είσαι ελεύθερος πρέπει να το διεκδικήσεις πλέον.Αναφέρομαι στην κάθε είδους απόλυτη έκφραση του εαυτού σου,ακόμα και των σκέψεων σου.
Είμαστε εδώ μία φορά.Τώρα ζούμε,τώρα υπάρχουμε.
Ζήσε.Κάνε πράγματα,μην περιορίζεσαι - τα όρια είναι ψευδαίσθηση -.

Τουρκία 2013

Ξημερώνει Δευτέρα.
Έξω από το παράθυρο μου ακούγονται παπαγάλοι -ναι καλά διάβασες-,
κάτι πολύ όμορφο ως άκουσμα για ξημέρωμα, όμως η φράση "θα είναι μια καλύτερη μέρα" μου φαίνεται ειρωνική πλέον.
Οι εικόνες αυτών των τραγικών γεγονότων που συνέβησαν τριγυρίζουν μέσα στο μυαλό μου και το μόνο που αισθάνομαι είναι θλίψη.
Δεν το χωράει το μυαλό μου όλο αυτό. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τόση αναισθησία και βία;
Πότε θα σταματήσει επιτέλους αυτό;
Ξεκίνησε Επανάσταση. Κάποτε έβλεπες μόνο νέους να διαμαρτύρονται στις πορείες. Πλέον βλέπεις αστυνομικούς να κακοποιούν ανθρώπους κάθε ηλικίας με κάθε είδους βίας και όλοι γυρνάνε την πλάτη και κάνουν πως δεν βλέπουν.
Ζούμε σε μια μύξα. Αυτό φτιάξαμε,μέσα σε αυτό ζούμε και απ'ότι φαίνεται λίγοι είναι αυτοί που θέλουν πραγματικά να βγουν.
Λέμε πως προχωρήσαμε και ανοίξανε τα μυαλά μας. Αυτό είναι ψέμα. Δεν θα μπορούσε να συμβαίνει κάτι τέτοιο από τη στιγμή που τον 21ο αιώνα, όχι μόνο αποδεχτήκαμε την δημιουργία ενός Φασιστικού Κόμματος από απάνθρωπα και γλοιώδη πλάσματα αλλά συμβάλλαμε και στην ύπαρξη του μέσα στη Βουλή.Α ναι,σωστά..Η Βουλή σου θυμίζει κάτι από Δημοκρατία..;Χμ.
Όχι πια;
Κουράστηκα να διαβάζω άρθρα με βία, κουράστηκα να νομίζουν ότι μας κοροϊδεύουν, να νομίζουν πως υποτιμούν την νοημοσύνη μας, να βλέπω ανθρώπους να χάνουν το δίκιο τους, να πεθαίνουν από φτώχεια, να καταφεύγουν στον βρόμικο τρόπο ζωής για τα λεφτά.
Κουράστηκα με τη μιζέρια και την καταπίεση.
Αυτός ήταν ο λόγος που έφυγα από την χώρα μου. Μετανάστρια κι εγώ όπως πολλοί,ψάχνω να βρω ζωή μακριά απ'όλα αυτά.
Εύχομαι με τη σειρά μου όλα να φτιάξουν και να ξημερώσει μια όντως καλύτερη μέρα.

Το παρακάτω βίντεο δείχνει απλά την αλήθεια. Enjoy.

Χωρίς εγκέφαλο

Κάποιες φορές οι άνθρωποι ξεχνάνε.
Ξεχνάνε τα ίδια τους τα λόγια,τις ίδιες τους τις σκέψεις και το χειρότερο,τις ίδιες τους τις συνειδητοποιήσεις.
Είναι δύσκολο πλέον να πιστέψεις σε κάποιον, συνήθως δεν πιστεύουμε στον ίδιο μας τον εαυτό.
Γιατί φοβόμαστε τόσο να είμαστε ανοιχτοί;
Θέλεις να αγαπηθείς ολοκληρωτικά και δεν υπάρχει κανείς τριγύρω να στο δώσει, κατά τ'άλλα όμως,
όλοι ψάχνουμε την αιώνια αγάπη..

Αφοσίωση. Μεγάλη λέξη.Ανέφικτη στις μέρες μας.
Κολλάμε σε ανθρώπους του παρελθόντος,
στους οποίους ήμασταν αφοσιωμένοι για κάποιο διάστημα και μετά πάλι ρουτίνα..πίσω στον εαυτό.
Τελειώνει η σχέση κι έρχονται οι φρίκες, οι συγκρίσεις, οι ενοχές, η υποκρισία.
Όλα αυτά ένα μπέρδεμα μέσα σου, κομμάτια άλλων αναμεμιγμένα με τις βρομισμένες αναμνήσεις σου και πάντοτε με τη σκέψη, του: "θα μπορούσα να κάνω αυτό κι όχι εκείνο.."
Ήρθε η στιγμή που νιώθεις κενός,ανίκανος να αγαπηθείς και να αγαπήσεις.
Ρωτάς γιατί..
Απορώ πως γίνεται να απορείς.

Και χειροκροτώ, διότι έτσι κάνουν στις παραστάσεις.

Οξυγόνο

Εξελίσσομαι και ανανεώνομαι,
γελάω και κορδώνομαι,
χαίρομαι που είμαι ζωντανή
κι όχι πνιγμένη σε κλουβί.
Πετάω ψηλά κι ορθώνομαι,
σε άλλους καιρούς υψώνομαι
πολιτείες,κάμπους και βουνά,
τα βλέπω όλα ρεαλιστικά.

Είμαστε Εδώ αγάπη μου,
υπάρχουμε στο Τώρα,
έλα πιάσε το χέρι μου,
κι έχω πάρει φόρα.
Κράτα τη φλόγα και πάμε μακριά,
έλα να μοιραστούμε,
να εξελιχθούμε αγκαλιά.

Κοίταξε με,σαν κλόουν γελώ,
παίζω και χοροπηδώ,
κι ας μην είμαι παιδί στην ηλικία,
ξέρεις εγώ στο παιχνίδι μου βάζω την ουσία.

Και θα μου πεις:
"μα αυτό το ποίημα,είναι παιδικό"
και θα σου πω:
"δε με ενδιαφέρει,
ξέμεινα,χρειάζομαι καπνό."

Κόκκινη γιορτή

Σε κοιτάζω ματωμένο φεγγάρι,

προσπαθείς να επιβιώσεις μες στα λευκά σου κύματα,

σαλεύεις στον σκοτεινό ουρανό,

γύρω σου εκκρίνονται φωτεινές ουσίες,

που ενώνονται σιγά σιγά 

και σχηματίζουν μεθυσμένες παρθένες,

ντυμένες με μεταξωτά..

χορεύοντας την ηδονή και τον ανεκπλήρωτο πόθο..

Μια τόσο λεπτή γραμμή,

ανάμεσα στο χώρισμα σου με το αντίθετο..

Ώρα μηδέν

Κυβερνήσεις, πολιτικοί και μπάτσοι,

πληρώνεις δάνεια, έχεις και το χαράτσι,

τράπεζες σπέρματος κι αίματος

πλουτίζουν με χρυσάφι

κι εσύ εκεί στον καναπέ,

χωρίς να κλείνεις μάτι.

Κάθεσαι μέσα, όλα κουλ και ήρεμα,
σκέφτεσαι αν ήρθανε τα αύρια να διώξουνε τα σήμερα,

αν θα χιονίσει ή θα βρέξει

και αν στην τιβί το σίριαλ σου παίξει. 

Πόσο τελικά σε νοιάζει όλο αυτό;

Με την συνείδηση σου παίζετε κρυφτό.

Θα πας την Κυριακή για να ψηφίσεις

και δημοκρατικά το στόμα σου να κλείσεις.

Πορείες, δακρυγόνα και νεκρά παιδιά,

αλήθεια αναρωτιέται κανείς γι' αυτά;

Πού είναι η παιδεία;

Πού είναι η ελευθερία; -Ξύπνα!

Τριγύρω μας υπάρχει άφθονη απληστία.

Μόνο να ονειρεύεσαι μπορείς

χωρίς να έχεις κάμερα στραμμένη πάνω σου

για να μπορείς να απέχεις.

Μέχρι και η Χρυσή Αυγή, κόμμα της Βουλής

μπουρδέλο η κοινωνία μας, πουτάνες της εμείς.

Lure

Baby come closer and just listen..

I will tell you the secret of my soul..

I feel lost and dizzy without you,

There's nowhere else to go..

Baby come closer and just listen..

People can't hear us anymore,

all they care about in life,

is the opposite of love.

Baby come closer and just listen..

I don't know if it's going to end,

i just enjoy your very "ego",

and I don't want to let you go..

Let Sex Be a Playfulness

Απλοί αριθμοί

Μου λες γερνάς και επιδεικτικά ξεχνάς,
τα χρόνια που χαθήκανε
στης νιότης σου το πάθος.
Δυό τρία γατιά σου απέμειναν,
και χιούμορ της αλήθειας,
μέσα από την οθόνη σου
δε φαίνεται το λάθος.
Δεν σε γνωρίζω, μα θαρρώ
σε ξέρω κατά βάθος
ίσως ψυχή σαν κι'αυτή
γυρίζει κατά λάθος.
Περιπλανώμενη σκιά,
νιώθεις πως τελειώνεις,
εγώ δε συμφωνώ σε αυτό
απλά ολοκληρώνεις.
Απλώνεις τα χαμόγελα,
τις σκέψεις στους ανθρώπους,
τα πιο μεγάλα πάθη τους
στης ηδονής του σκότους.
Δεν είσαι μόνος,
είμαι εδώ,
άγνωστες οι ψυχές μας,
αρκεί να έχουμε άνοιξη
πάντοτε στις καρδιές μας.

Perversion _

Διαστροφή.Όμορφη λέξη ακουστικά.Την λες και γεμίζει το στόμα σου.
Την νιώθεις και γεμίζει το σώμα σου;
Μην αναρωτιέσαι.Έτσι είναι.Απλά φοβάσαι την αποδοχή αυτής
για να μη χαλάσει η εικόνα σου.Ω ναι.
Η εικόνα που μετασχηματίστηκε από χιλιάδες όνειρα άλλων.
Μη φοβάσαι,δεν θα κριθείς από κανέναν.Είμαστε όλοι διεστραμμένοι.
Όμως δεν το παραδεχόμαστε.
Αφόπλισε τον εαυτό σου.
Γδύσου.Βγάλε από πάνω σου τα μη,τα πρέπει και τα όχι.
Είσαι εσύ.
Κάνε τώρα τις ακραίες σκέψεις σου,μαρτύρησε τις χυδαίες επιθυμίες σου.
Δεν είναι ντροπή.Σε έκαναν να νομίζεις πως είναι ντροπή.
Το μικρό ανθρωπάκι μέσα σου τρίβει τα χέρια του. Αποκάλυψη..

Για πες μου τώρα..την νιώθεις και γεμίζει το σώμα σου;

Γκριφ

Χαθήκανε τα όνειρα,
απατηλές εκλείψεις,
είμαστε μόνοι στο γκρεμό
με πόνο και με τύψεις.
Τα δάκρυα μας,θάλασσα,
απώλεια μεγάλη,
φυγή,σιωπή και παρακμή,
μία αιώνια ζάλη _

Τρύπιο ονείρεμα

Αρχίζει της νιότης η στιγμή
με σκηνικά στημένα.
Τοίχοι που βγάζουν μια κραυγή
με σωθικά βγαλμένα. 
Επιλογές, κρυφές ευχές,τα πήρε
όλα το ρέμα,να μοιραστείς,
να εξαγνιστείς
μα σε κουφαίνει η τροχιά
απ'της στιγμής τα τρένα.
Τρέχεις να βρεις, κάτι να δεις,
να ζήσεις πια για σένα,
αυτά που οι άλλοι φτιάξανε
να ενώσεις τα σπασμένα.
Στο γκρίζο πάνω του ουρανού,
να απλώσεις κεκτημένα,
χρώμα να πάρουν ζαφειρί,
να δεις πολύχρωμη γιορτή,
πριν γίνουν τα όνειρα σου
μολυβί και πειραγμένα.

Σιγή

Δεν αισθάνομαι.
Επιπλέω σε βαθιά νερά.
Χάνομαι μέσα σε φανταστικές ερήμους.
Κομμάτια θλίψης,αίμα και πόνος.
Προσπαθώ να υπάρχω.
Ανέφικτο.
Υποφέρω παρουσίες,ξεγελώ τον
εαυτό μου με ύπουλες διαθέσεις.
Αγέλαστο πρόσωπο,χαμένη ομορφιά,
κίβδηλη ύπαρξη.
Πού είσαι Εαυτέ;

Αναμονή

Κοιτάει τις κομμένες σελίδες στο ημερολόγιο της.Χαμογελάει.Σκέφτεται πως
 ίσως είναι για καλό.
Ο ήλιος της ζεσταίνει το σώμα και το καλοκαιρινό αεράκι της προκαλεί μια
αίσθηση ευτυχίας.
Η μουσική της χαϊδεύει τα αυτιά,μέσα της χορεύει.Τόσες πολλές σκέψεις στο μυαλό της
που αδυνατεί να τις βάλει στη σειρά.
Μπερδεμένα συναισθήματα.Δε νιώθει λύπη.Δεν ξέρει τι νιώθει.
Απλά νιώθει μπερδεμένη.Έτσι κι αλλιώς το μπέρδεμα είναι μια κατάσταση,όπως και
να το κάνουμε.
Κοιτάζει το ρολόι του χεριού της,θυμάται την γιαγιά της που της το χάρισε
και απλά αφήνει τον χρόνο να της δείξει τι πρέπει να κάνει.
Αλλάζει τραγούδι.Δεν ταίριαζε με την μπερδεμένη διάθεση της.
Κοιτάζει τα σπίτια που φαίνονται από ψηλά και αναρωτιέται αν είναι όντως τόσο
έρημα από ζωή,όπως φαίνονται.
Η πόλη κάτω,ήρεμη,γκριζοπράσινη.
Παίρνει μια μεγάλη τζούρα,αναστενάζει και χάνεται μέσα στον ανεμοστρόβιλο
που έπλασε στο μυαλό της με τα μάτια της κλειστά.

Πρώτη του Ψεύτη

Σαν Μάης τριγυρνάς γεμάτος περηφάνια,
να φέρεις στα γρασίδια σου
λουλούδια για στεφάνια.
Μα ο καιρός σε πρόλαβε
και Μάη δεν θα ανθίσεις,
έτσι τα φέρνει η ζωή,
γεμάτη ψευδαισθήσεις.
Καλύτερα Απρίλη να σε πω,
αφού μοιάζεις με ψέμα,
ήλιο υπόσχεσαι παντού
χαρές παιδιών και γέλια,
μα φέτος άλλαξες πολύ
μουντός και στραβωμένος
σαν να εκδικείσαι τον Θεό,
γκρίζος και θυμωμένος.
Άλλαξαν πια οι εποχές
κι οι άνθρωποι επίσης
γκρίζοι κι αυτοί,χωρίς ζωή,
κι αν ποτέ μιλήσεις,
νιώθεις τον πόνο δυνατό,
πέρασμα απλό,σκοτάδι
με μυστικά και φορεσιές
που μοιάζουν με του Άδη.
Γι'αυτό να φύγεις Μάη μου,
να ζούμε μες το ψέμα,
καλά καθόσουνα εκεί,
μπες πάλι στα χαμένα.
Άνοιξη ψεύτικη θαρρώ,
χωρίς μαργαριτάρια,
χωρίς τα δέντρα,τους καρπούς,
μάταια και όλα άδεια.

Ρινίσματα Ψυχής

Έφυγες και είσαι πια μακριά
χωρίς δικαιολογίες
σαν ταξιδιάρικα πουλιά
που βλέπεις στις ταινίες.
Τι να σου πω,τι να μου πεις
χάος η μοναξιά μου
λάθη που ξανασυγχωρείς
ακολουθεί η σκιά μου.
Γιατί αυτό;Γιατί εκεί;
Ρωτώ κι αναζητάω,
φαίνεται ψάχνεις να βρεις,
κάπου εκεί
παλιά ρινίσματα ψυχής.
Στα σεντόνια η μορφή σου
με καλεί διστακτικά
να της δώσω λίγη αγάπη
μα είμαι άδεια τελικά.
Στην ουσία δεν υπάρχεις,
ήσουνα περαστικός,
μου λεγες "δεν είμαι εκείνοι"
μα σε πρόδωσε ο καιρός.
Κρίμα για την ταλαιπωρία,
λόγια πολλά χωρίς ουσία,
δεν φταις εσύ,ούτε κι εγώ
φταίει η μοίρα και των δυό,
και τα αφήνω όλα πίσω
δεν αγαπώ και δεν μισώ,
όλα ήταν ένα ψέμα
δεν υπάρχει παρελθόν.

*Σοφά λόγια.Χα!

Μνήμες στο πέρασμα σου

Υπάρχεις και με ακολουθείς,
στον ύπνο σου υπνοβατείς,
σε περάσματα ονείρου,
τον ήλιο σου ψάχνεις να βρεις.
Μη με κοιτάς και απορείς,
σε περιμένω εδώ να ρθεις,
σε πλήγωσα,με συγχωρείς
και άλλο πόνο δεν μπορείς.
Μικρή μπήκες στα βάσανα,
ο κόσμος σε ποθούσε,
τις χαρές ξεδίπλωνες
τις νύχτες περπατούσες.
Τώρα μεγάλη και σοφή,
δεν έχεις πια κουράγιο
να περιμένεις την στιγμή,
η ζωή σου σαν ναυάγιο.
Φύγε ομορφιά μου,
πέταξε,
μην ψάχνεις για την γη σου,
εσύ είσαι άγριο πουλί,
πετάω κι εγώ μαζί σου.
Για πάντα θα'μαι δίπλα σου
κι ας μη με θες καλή μου,
θα κάθομαι σε μια γωνιά
μόνο με την σιωπή μου.
Μην με κοιτάς και απορείς,
ξέρεις πως σ'αγαπάω,
λάθη κάνουμε οι πολλοί,
συγχώρεση ζητάω.
Το πρόσωπο σου σκέφτομαι,
μόνο χαμογελάω,
ματάκια όμορφα-έξυπνα,
μια αγκαλιά ζητάω.
Χαρά,ευτυχία και δύναμη
σου εύχομαι να έχεις,
σου αξίζουν τα καλύτερα
ανάγκη να μην έχεις.
Αγάπη να βρεις γύρω σου,
και δώσε,μην λυπάσαι
γι'αυτό κάθομαι δίπλα σου,
μόνο να μην φοβάσαι.

Άνοιξης παραλήρημα

Ψιχάλες σε σχήματα άχαρα
στο τζάμι μου προτρέχουν,
όνειρα και ποιήματα ξανά,
που νόημα δεν έχουν.

Σκέφτομαι πως να απογειωθώ
να χάσω το έδαφος μου,
κι ας μπω σε πλάνες του μυαλού
αρκεί να βρω το φως μου.
Μία απάντηση ζητώ,
χαρά να μου επιφέρει,
να σκέφτομαι την άνοιξη,
τις ομορφιές που φέρνει.
Ξάφνου,στο τζάκι μια φωνή
να θέλει να πει λόγια
αρχίζει να ζει,παίρνει πνοή
είναι ντυμένη φλόγα.
Μορφή παράξενη,
κοιτάζει απορημένη.
Κάθεται στο τζάκι μου,
κρασί κρατάει στο χέρι
μοιάζει με την θύελλα
που έφερε το αγέρι.
-Τι φοβάσαι πιο πολύ;
ρωτά η σκιά και μένει,
την ιστορία της να πει
κι ας είναι ειπωμένη.
-Φοβάμαι να δω τον ουρανό,
τη μοίρα μου να πιάσω,
σε ρίζες δέντρων να κρυφτώ,
τα άστρα να ξελογιάσω,
να ταξιδέψω,να χαθώ,
τον δρόμο μου να πάρω
να μοιάζω θάλασσα κι εγώ,
μόνη μου να σαλπάρω.
-Εύκολα πράγματα αυτά,
μου λέει χαιρέκακα η σκιά.
-Από που θέλεις να αρχίσεις,
να ζεις ολοκληρωτικά;
Μήπως ο κόσμος σας τριγύρω
σου έχει κόψει τα φτερά;
Ακίνητη έμεινα εγώ
φοβάμαι μη ξυπνήσω,
τα μάτια μου δακρύσανε
δεν θέλω να μιλήσω.
-Δεν είμαι όνειρο εγώ,
ούτε οφθαλμαπάτη,
είμαι ένας περαστικός,
που ήρθα να απαντήσω
σε αυτό που εσύ με ρώτησες,
προτού να σε γνωρίσω.
Θέλεις να μάθεις να πετάς,
το έδαφος να χάνεις,
ταξίδια να κάνεις μακρινά,
τον κόσμο σου να χάνεις.
Είναι απλό και εύκολο,
αν κάνεις ότι λέω,
σύντομα θα απογειωθείς
κι εγώ θα επιπλέω.
Κλείσε τα μάτια σου λοιπόν,
αρχίζει η ζωή σου,
θα βρεις τα μάτια της καρδιάς,
τις πόρτες της ψυχής σου.

Ξύπνησα μες τον ύπνο μου,
φως στο δωμάτιο μου,
ήρθε η άνοιξη και άργησα,
ας πάω στον πηγαιμό μου.