VideoBar

Αυτό το περιεχόμενο δεν είναι ακόμα διαθέσιμο μέσω κρυπτογραφημένων συνδέσεων.

Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Λευκό

Τι θα λεγες για μια στιγμή,
να ζήσουμε αιώνια;
Να σε κρατώ,να Σ'αγαπώ
να σε φιλώ,να σε κοιτώ,
όπως κοιτώ τα χιόνια.
Κάτασπρα όλα γύρω μας,
τα αστέρια μας ζηλεύουν
λευκή αγάπη σαν κι αυτή
που οι άνθρωποι γυρεύουν.
Γίναμε Ένα στο Εδώ,
γεννάμε Φως στο Τώρα
ζούμε την κάθε μας στιγμή,
μακριά από μας η μπόρα.
Όμορφα μάτια,γαλανά
σαν του ουρανού το χρώμα
με ταξιδεύουν σαν πουλιά
στου ονείρου μου την χώρα.
Παράδεισος ή άβυσσος;
Δεν ξέρω και φοβάμαι,
φοβάμαι μήπως αισθανθώ,
απ'το όνειρο ξυπνήσω,
σε χάσω από μέσα μου,
χωρίς να σε αγγίξω.

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

23/08/2008

Χάθηκες.
Ήσουν στο πάντα,στο παντού και στο ποτέ.
Φοβήθηκες να δώσεις.
Φοβήθηκες να πάρεις.
Αμφισβήτησες τον εαυτό σου,του έδωσες την επιλογή
να σε αποκαλεί "χαμένο".
Δεν έζησες,δεν ήσουν,δεν υπήρχες.
Προσπαθείς να βρεις τον δρόμο σου
μέσα από χαοτικές πράξεις.
Νομίζεις πως έχεις κάτι,είσαι κάτι το διαφορετικό,μα και
τίποτα συγχρόνως.
Τι είσαι επιτέλους?
Αναρωτιέσαι τι συμβαίνει,δημιουργείς ενοχές και αυταπάτες.
Δεν γνωρίζεις.
Φοβάσαι και το απολαμβάνεις περισσότερο.
Βυθίζεσαι σε πλάνες,
ψάχνεις κομμάτια σου παντού,μα τα χει πάρει ο άνεμος,
τα σκόρπισε στην θάλασσα,στον Νότο,στον Βορρά.
Έρημος πια,απέραντη η μοναξιά.
Διαβάζεις σκέψεις και πιστεύεις πως θα αντέξεις.
Μακάρι όλα να σου έρθουν θετικά
και να 'ναι σαν τ' αστέρια που κοιτάζω κάθε βράδυ.





Ξαπλωμένος στην πλαγιά στα χορτάρια τα ξανθιά
μία θλιβερή χαρά στην καρδιά μου έχει η ζωή
και στον ουρανό ψηλά χίλια ερωτηματικά σαν στρατιώτες νεκροί
όλοι οι πόλεμοι αυτοί όλοι οι ρόδινοι ανθοί θα χαθούν σαν πουλιά
σε μια πέτρινη ερημιά και θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά

Θα γυρίσω στο νου όταν θα 'χουν γκρεμιστεί όσα φτιάξαμε μαζί
μία κόκκινη αυγή
πόσο αδύναμη είναι η γη πότε θα ελευθερωθεί η πικρή ομορφιά
μες σε πέλαγα βαθιά
ναι θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά

Ξεθωριάζει η γραφή
κι οι ασφόδελοι εκεί τα ονόματα φιλούν και οι άγγελοι ξυπνούν
στη χρονιά που θα ρθει μία νιότη άγουρη σημαδεύει μπροστά
είχα τόσα ιδανικά
και θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά.

Εκεί που τελειώνει η μοναξιά

Το βήμα σου είναι γρήγορο,
ακολουθεί η σκέψη
εκείνον έχεις στο μυαλό
κι εκείνος ούτε λέξη.
Μη προσπαθείς να αγαπηθείς
αγάπη υπάρχει ήδη
εκεί κοντά σου θα την βρεις
σε εκείνο το ταξίδι.
Λόγια, ρυθμοί και μουσικές
απόψε ερωτεύσου
την ίδια σου την ομορφιά 
κάτσε και ονειρέψου
Κανείς δεν είναι κανενός
σου είπε μια φίλη
την κοίταξες,το σκέφτηκες
και πέρασες την πύλη.
Νιώθεις ελεύθερη ξανά
να κάνεις την ζωή σου
χωρίς φραγμούς και όρια
να δεις και την Ψυχή σου.

Αγαπημένο



Περιμένοντας την αναμονή να αναμείνει
βρήκαμε τους εαυτούς μας κι έχουμε δυό τρεις φίλοι απομείνει
κι εκεί που μέχρι κι η ζωή ξεδίνει
είπαμε να μην ξεδώσουμε να δούμε τι θα γίνει.
Σεισμός και σκοτοδίνη, φως κι απέραντη γαλήνη
με πιάνει η μοίρα από το χέρι και αμέσως με αφήνει.
Τροχιές γύρω απ'τον εαυτό μου κι ο εαυτός μου γύρω απ'τις τροχιές
οι αμαρτίες τόσο λίγες μα τόσο πολλές
λες και θες να ξαναζήσεις τα πράγματα όλα απ'την αρχή
κι από την άλλη τίποτα μην σβήσεις γιατί δεν θα'σουνα εσύ
τί θα κάνω, που θα πάω, θα πετύχω τελικά;
τί με νοιάζει τι θα γίνει, γιατί είναι όλα δανεικά;
τί χαρίζεται, τί αποκτάται, τι συμβαίνει στην καρδιά;
τί υπάρχει στο κεφάλι, ποιός τα σκέφτεται όλα αυτά;
Και αν εγώ, και αν εσύ, και αν όλοι μαζί;
κι αν κανείς μας δεν υπάρχει, κι αν υπάρχει αλλού ζωή;
Σημασία καμιά δεν έχει έξω βγες έχει γιορτή
ξεπροβάλλει ρε ο ήλιος, ξύπνα ήρθε το πρωί.

25/02/11

Νύχτες ολόκληρες με βήματα στην άμμο,
κοιτάς ψηλά τον ουρανό, χαζεύεις και πιο πάνω,
τι υπάρχει εκεί ψηλά ρωτάς τον ουρανό σου
μήπως και έρθει η στιγμή να βρεις τον εαυτό σου.
Μάταια όμως φίλε μου,δεν βρίσκεται εκεί πέρα
ψάξε κάπου βαθύτερα,να βγεις από το ψέμα.
Κάπου στο στήθος, μέσα σου, φωνάζει η καημένη
δεν την ακούς,δεν την κοιτάς κι εκείνη μένει ξένη.
"Κοίτα με" λέει η καρδιά κι εσύ γυρνάς την πλάτη
μα η ζωή σου πονηρά σου κλείνει το ένα μάτι.
Τι να την δεις,τι να της πεις αφού πονάει τόσο
να μοιραστεί τον πόνο της,να αγαπηθεί ωστόσο,
μα δεν την θες ειλικρινά,την κουβαλάς μαζί σου
σαν το μπρελόκ που κρέμεται επάνω στο κλειδί σου.
Όμως αυτή σε οδηγεί, χαμπάρι δεν το παίρνεις
κι ας μπαίνει στην μέση το μυαλό κι η λογική που σπέρνεις,
όλα είναι μάταια και όλα είναι ψέμα
αν στην καρδιά σου, φίλε μου,δεν ρίξεις ένα βλέμμα.