VideoBar

Αυτό το περιεχόμενο δεν είναι ακόμα διαθέσιμο μέσω κρυπτογραφημένων συνδέσεων.

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Άνοιξης παραλήρημα

Ψιχάλες σε σχήματα άχαρα
στο τζάμι μου προτρέχουν,
όνειρα και ποιήματα ξανά,
που νόημα δεν έχουν.

Σκέφτομαι πως να απογειωθώ
να χάσω το έδαφος μου,
κι ας μπω σε πλάνες του μυαλού
αρκεί να βρω το φως μου.
Μία απάντηση ζητώ,
χαρά να μου επιφέρει,
να σκέφτομαι την άνοιξη,
τις ομορφιές που φέρνει.
Ξάφνου,στο τζάκι μια φωνή
να θέλει να πει λόγια
αρχίζει να ζει,παίρνει πνοή
είναι ντυμένη φλόγα.
Μορφή παράξενη,
κοιτάζει απορημένη.
Κάθεται στο τζάκι μου,
κρασί κρατάει στο χέρι
μοιάζει με την θύελλα
που έφερε το αγέρι.
-Τι φοβάσαι πιο πολύ;
ρωτά η σκιά και μένει,
την ιστορία της να πει
κι ας είναι ειπωμένη.
-Φοβάμαι να δω τον ουρανό,
τη μοίρα μου να πιάσω,
σε ρίζες δέντρων να κρυφτώ,
τα άστρα να ξελογιάσω,
να ταξιδέψω,να χαθώ,
τον δρόμο μου να πάρω
να μοιάζω θάλασσα κι εγώ,
μόνη μου να σαλπάρω.
-Εύκολα πράγματα αυτά,
μου λέει χαιρέκακα η σκιά.
-Από που θέλεις να αρχίσεις,
να ζεις ολοκληρωτικά;
Μήπως ο κόσμος σας τριγύρω
σου έχει κόψει τα φτερά;
Ακίνητη έμεινα εγώ
φοβάμαι μη ξυπνήσω,
τα μάτια μου δακρύσανε
δεν θέλω να μιλήσω.
-Δεν είμαι όνειρο εγώ,
ούτε οφθαλμαπάτη,
είμαι ένας περαστικός,
που ήρθα να απαντήσω
σε αυτό που εσύ με ρώτησες,
προτού να σε γνωρίσω.
Θέλεις να μάθεις να πετάς,
το έδαφος να χάνεις,
ταξίδια να κάνεις μακρινά,
τον κόσμο σου να χάνεις.
Είναι απλό και εύκολο,
αν κάνεις ότι λέω,
σύντομα θα απογειωθείς
κι εγώ θα επιπλέω.
Κλείσε τα μάτια σου λοιπόν,
αρχίζει η ζωή σου,
θα βρεις τα μάτια της καρδιάς,
τις πόρτες της ψυχής σου.

Ξύπνησα μες τον ύπνο μου,
φως στο δωμάτιο μου,
ήρθε η άνοιξη και άργησα,
ας πάω στον πηγαιμό μου.

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

Χάσιμο Χρόνου

Μωρό μου εμείς,
παίξαμε το παιχνίδι,
χάσαμε από κακή ζαριά
μείναμε στο σανίδι.

Τώρα κοιτάς και ψάχνεις ευκαιρία
να μπεις ξανά στο είναι μου
και στην ταλαιπωρία.
Δεν υπάρχει λόγος 
να ψάχνεις τα ηνία,
παίξαμε το παιχνίδι μας
μα χάθηκε η ουσία.

Λόγια πολλά 
και από πράξεις τίποτα
ξεμείναμε εδώ,
με βλέμματα άγρια και ύποπτα.
Τι να ζητήσω πια από εσένα?
Μόνο εσένα αγαπάς και είσαι στα χαμένα.

Παίξε λοιπόν για μια φορά ακόμη
εγώ όμως βαρέθηκα,
θα πιάσω το τιμόνι,
για άλλους συμπαίκτες πιο καλούς
θα ρίξω αυτά τα ζάρια
για να σε διώξω μακριά
κι ας είναι όλα άδεια.

Φοβήθηκες να μοιραστείς
βαρέθηκα να δίνω
χωρίς αντάλλαγμα ψυχής
χωρίς απόκρισμα τιμής
δεν ξαναπαίζω ρε μαζί σου
το παιχνίδι της ζωής.

Μωρό μου εμείς,
παίξαμε το παιχνίδι,
χάσαμε από κακή ζαριά
κι έμεινες μόνος στο ταξίδι.