VideoBar

Αυτό το περιεχόμενο δεν είναι ακόμα διαθέσιμο μέσω κρυπτογραφημένων συνδέσεων.

Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

Τώρα υπάρχουμε

Σήμερα βίωσα κάτι που με έκανε να γυρίσω πίσω στο χρόνο αυτόματα
και ένιωσα παράξενα και άβολα όπως όταν ήμουν παιδί.
Είναι απίστευτος ο τρόπος που λειτουργεί ο άνθρωπος όταν θέλει να κυριαρχήσει προς εσένα,
να σε κάνει δικό του με συνεχή προσπάθεια της πειθαρχίας και των νέων αρχών.
 -δεν είσαι παιδί πλέον-.

Είμαστε αυτοί που επιλέγουμε να είμαστε,ό,τι κάνουμε είναι συνειδητή ή ασυνείδητη επιλογή μας.
Ο κόσμος φοβάται να σηκώσει ανάστημα - κεφάλι, όπως θες πες το, περί του θέματος τώρα,
ευτυχώς κατέληξα στην επιλογή της απόλυτης προσωπικής άποψης και έκφρασης.
Δεν γίνεται να περιορίζεις κάποιον,ακόμα και σε κουτί να τον βάλεις τον άνθρωπο,από το να
τον "κατέχεις",θα προτιμήσει την αυτοκτονία.

Αν θέλεις να είσαι ελεύθερος πρέπει να το διεκδικήσεις πλέον.Αναφέρομαι στην κάθε είδους απόλυτη έκφραση του εαυτού σου,ακόμα και των σκέψεων σου.
Είμαστε εδώ μία φορά.Τώρα ζούμε,τώρα υπάρχουμε.
Ζήσε.Κάνε πράγματα,μην περιορίζεσαι - τα όρια είναι ψευδαίσθηση -.

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Τουρκία 2013


Ξημερώνει Δευτέρα.
Έξω από το παράθυρο μου ακούγονται παπαγάλοι -ναι καλά διάβασες-,
κάτι πολύ όμορφο ως άκουσμα για ξημέρωμα, όμως η φράση "θα είναι μια καλύτερη μέρα" μου φαίνεται ειρωνική πλέον.
Οι εικόνες αυτών των τραγικών γεγονότων που συνέβησαν τριγυρίζουν μέσα στο μυαλό μου και το μόνο που αισθάνομαι είναι θλίψη.
Δεν το χωράει το μυαλό μου όλο αυτό. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τόση αναισθησία και βία;
Πότε θα σταματήσει επιτέλους αυτό;
Ξεκίνησε Επανάσταση. Κάποτε έβλεπες μόνο νέους να διαμαρτύρονται στις πορείες. Πλέον βλέπεις αστυνομικούς να κακοποιούν ανθρώπους κάθε ηλικίας με κάθε είδους βίας και όλοι γυρνάνε την πλάτη και κάνουν πως δεν βλέπουν.
Ζούμε σε μια μύξα. Αυτό φτιάξαμε,μέσα σε αυτό ζούμε και απ'ότι φαίνεται λίγοι είναι αυτοί που θέλουν πραγματικά να βγουν.
Λέμε πως προχωρήσαμε και ανοίξανε τα μυαλά μας. Αυτό είναι ψέμα. Δεν θα μπορούσε να συμβαίνει κάτι τέτοιο από τη στιγμή που τον 21ο αιώνα, όχι μόνο αποδεχτήκαμε την δημιουργία ενός Φασιστικού Κόμματος από απάνθρωπα και γλοιώδη πλάσματα αλλά συμβάλλαμε και στην ύπαρξη του μέσα στη Βουλή.Α ναι,σωστά..Η Βουλή σου θυμίζει κάτι από Δημοκρατία..;Χμ.
Όχι πια;
Κουράστηκα να διαβάζω άρθρα με βία, κουράστηκα να νομίζουν ότι μας κοροϊδεύουν, να νομίζουν πως υποτιμούν την νοημοσύνη μας, να βλέπω ανθρώπους να χάνουν το δίκιο τους, να πεθαίνουν από φτώχεια, να καταφεύγουν στον βρόμικο τρόπο ζωής για τα λεφτά.
Κουράστηκα με τη μιζέρια και την καταπίεση.
Αυτός ήταν ο λόγος που έφυγα από την χώρα μου. Μετανάστρια κι εγώ όπως πολλοί,ψάχνω να βρω ζωή μακριά απ'όλα αυτά.
Εύχομαι με τη σειρά μου όλα να φτιάξουν και να ξημερώσει μια όντως καλύτερη μέρα.

Το παρακάτω βίντεο δείχνει απλά την αλήθεια. Enjoy.








Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

Χωρίς εγκέφαλο

Κάποιες φορές οι άνθρωποι ξεχνάνε.
Ξεχνάνε τα ίδια τους τα λόγια,τις ίδιες τους τις σκέψεις και το χειρότερο,τις ίδιες τους τις συνειδητοποιήσεις.
Είναι δύσκολο πλέον να πιστέψεις σε κάποιον,συνήθως δεν πιστεύουμε στον ίδιο μας τον εαυτό.
Γιατί φοβόμαστε τόσο να είμαστε ανοιχτοί;
Θέλεις να αγαπηθείς ολοκληρωτικά και δεν υπάρχει κανείς τριγύρω να στο δώσει,κατά τ'άλλα όμως,
όλοι ψάχνουμε την αιώνια αγάπη..

Αφοσίωση. Μεγάλη λέξη.Ανέφικτη στις μέρες μας.
Κολλάμε σε ανθρώπους του παρελθόντος,
στους οποίους ήμασταν αφοσιωμένοι για κάποιο διάστημα και μετά πάλι ρουτίνα..πίσω στον εαυτό.
Τελειώνει η σχέση κι έρχονται οι φρίκες,οι συγκρίσεις,οι ενοχές,η υποκρισία.
Όλα αυτά ένα μπέρδεμα μέσα σου,κομμάτια άλλων αναμεμιγμένα με τις βρομισμένες αναμνήσεις σου και πάντοτε με τη σκέψη,του: "θα μπορούσα να κάνω αυτό κι όχι εκείνο.."
Ήρθε η στιγμή που νιώθεις κενός,ανίκανος να αγαπηθείς και να αγαπήσεις.
Ρωτάς γιατί..
Απορώ πως γίνεται να απορείς.

Και χειροκροτώ, διότι έτσι κάνουν στις παραστάσεις.


Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

Οξυγόνο

Εξελίσσομαι και ανανεώνομαι,
γελάω και κορδώνομαι,
χαίρομαι που είμαι ζωντανή
κι όχι πνιγμένη σε κλουβί.
Πετάω ψηλά κι ορθώνομαι,
σε άλλους καιρούς υψώνομαι
πολιτείες,κάμπους και βουνά,
τα βλέπω όλα ρεαλιστικά.

Είμαστε Εδώ αγάπη μου,
υπάρχουμε στο Τώρα,
έλα πιάσε το χέρι μου,
κι έχω πάρει φόρα.
Κράτα τη φλόγα και πάμε μακριά,
έλα να μοιραστούμε,
να εξελιχθούμε αγκαλιά.

Κοίταξε με,σαν κλόουν γελώ,
παίζω και χοροπηδώ,
κι ας μην είμαι παιδί στην ηλικία,
ξέρεις εγώ στο παιχνίδι μου βάζω την ουσία.

Και θα μου πεις:
"μα αυτό το ποίημα,είναι παιδικό"
και θα σου πω:
"δε με ενδιαφέρει,
ξέμεινα,χρειάζομαι καπνό."

Κόκκινη γιορτή

Σε κοιτάζω ματωμένο φεγγάρι,
προσπαθείς να επιβιώσεις μες στα λευκά σου κύματα,
σαλεύεις στον σκοτεινό ουρανό,
γύρω σου εκκρίνονται φωτεινές ουσίες,
που ενώνονται σιγά σιγά 
και σχηματίζουν μεθυσμένες παρθένες,
ντυμένες με μεταξωτά..
χορεύοντας την ηδονή και τον ανεκπλήρωτο πόθο..

Μια τόσο λεπτή γραμμή,
ανάμεσα στο χώρισμα σου με το αντίθετο..