VideoBar

Αυτό το περιεχόμενο δεν είναι ακόμα διαθέσιμο μέσω κρυπτογραφημένων συνδέσεων.

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

Perversion _




Διαστροφή.Όμορφη λέξη ακουστικά.Την λες και γεμίζει το στόμα σου.
Την νιώθεις και γεμίζει το σώμα σου;
Μην αναρωτιέσαι.Έτσι είναι.Απλά φοβάσαι την αποδοχή αυτής
για να μη χαλάσει η εικόνα σου.Ω ναι.
Η εικόνα που μετασχηματίστηκε από χιλιάδες όνειρα άλλων.
Μη φοβάσαι,δεν θα κριθείς από κανέναν.Είμαστε όλοι διεστραμμένοι.
Όμως δεν το παραδεχόμαστε.
Αφόπλισε τον εαυτό σου.
Γδύσου.Βγάλε από πάνω σου τα μη,τα πρέπει και τα όχι.
Είσαι εσύ.
Κάνε τώρα τις ακραίες σκέψεις σου,μαρτύρησε τις χυδαίες επιθυμίες σου.
Δεν είναι ντροπή.Σε έκαναν να νομίζεις πως είναι ντροπή.
Το μικρό ανθρωπάκι μέσα σου τρίβει τα χέρια του. Αποκάλυψη..

Για πες μου τώρα..την νιώθεις και γεμίζει το σώμα σου;


Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Γκριφ

Χαθήκανε τα όνειρα,
απατηλές εκλείψεις,
είμαστε μόνοι στο γκρεμό
με πόνο και με τύψεις.
Τα δάκρυα μας,θάλασσα,
απώλεια μεγάλη,
φυγή,σιωπή και παρακμή,
μία αιώνια ζάλη _

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

Τρύπιο ονείρεμα

Αρχίζει της νιότης η στιγμή
με σκηνικά στημένα.
Τοίχοι που βγάζουν μια κραυγή
με σωθικά βγαλμένα. 
Επιλογές,κρυφές ευχές,τα πήρε
όλα το ρέμα,να μοιραστείς,
να εξαγνιστείς
μα σε κουφαίνει η τροχιά
απ'της στιγμής τα τρένα.
Τρέχεις να βρεις,κάτι να δεις,
να ζήσεις πια για σένα,
αυτά που οι άλλοι φτιάξανε
να ενώσεις τα σπασμένα.
Στο γκρίζο πάνω του ουρανού,
να απλώσεις κεκτημένα,
χρώμα να πάρουν ζαφειρί,
να δεις πολύχρωμη γιορτή,
πριν γίνουν τα όνειρα σου
μολυβί και πειραγμένα.



Σιγή

Δεν αισθάνομαι.
Επιπλέω σε βαθιά νερά.
Χάνομαι μέσα σε φανταστικές ερήμους.
Κομμάτια θλίψης,αίμα και πόνος.
Προσπαθώ να υπάρχω.
Ανέφικτο.
Υποφέρω παρουσίες,ξεγελώ τον
εαυτό μου με ύπουλες διαθέσεις.
Αγέλαστο πρόσωπο,χαμένη ομορφιά,
κίβδηλη ύπαρξη.
Πού είσαι Εαυτέ;

Αναμονή

Κοιτάει τις κομμένες σελίδες στο ημερολόγιο της.Χαμογελάει.Σκέφτεται πως
 ίσως είναι για καλό.
Ο ήλιος της ζεσταίνει το σώμα και το καλοκαιρινό αεράκι της προκαλεί μια
αίσθηση ευτυχίας.
Η μουσική της χαϊδεύει τα αυτιά,μέσα της χορεύει.Τόσες πολλές σκέψεις στο μυαλό της
που αδυνατεί να τις βάλει στη σειρά.
Μπερδεμένα συναισθήματα.Δε νιώθει λύπη.Δεν ξέρει τι νιώθει.
Απλά νιώθει μπερδεμένη.Έτσι κι αλλιώς το μπέρδεμα είναι μια κατάσταση,όπως και
να το κάνουμε.
Κοιτάζει το ρολόι του χεριού της,θυμάται την γιαγιά της που της το χάρισε
και απλά αφήνει τον χρόνο να της δείξει τι πρέπει να κάνει.
Αλλάζει τραγούδι.Δεν ταίριαζε με την μπερδεμένη διάθεση της.
Κοιτάζει τα σπίτια που φαίνονται από ψηλά και αναρωτιέται αν είναι όντως τόσο
έρημα από ζωή,όπως φαίνονται.
Η πόλη κάτω,ήρεμη,γκριζοπράσινη.
Παίρνει μια μεγάλη τζούρα,αναστενάζει και χάνεται μέσα στον ανεμοστρόβιλο
που έπλασε στο μυαλό της με τα μάτια της κλειστά.

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Πρώτη του Ψεύτη

Σαν Μάης τριγυρνάς γεμάτος περηφάνια,
να φέρεις στα γρασίδια σου
λουλούδια για στεφάνια.
Μα ο καιρός σε πρόλαβε
και Μάη δεν θα ανθίσεις,
έτσι τα φέρνει η ζωή,
γεμάτη ψευδαισθήσεις.
Καλύτερα Απρίλη να σε πω,
αφού μοιάζεις με ψέμα,
ήλιο υπόσχεσαι παντού
χαρές παιδιών και γέλια,
μα φέτος άλλαξες πολύ
μουντός και στραβωμένος
σαν να εκδικείσαι τον Θεό,
γκρίζος και θυμωμένος.
Άλλαξαν πια οι εποχές
κι οι άνθρωποι επίσης
γκρίζοι κι αυτοί,χωρίς ζωή,
κι αν ποτέ μιλήσεις,
νιώθεις τον πόνο δυνατό,
πέρασμα απλό,σκοτάδι
με μυστικά και φορεσιές
που μοιάζουν με του Άδη.
Γι'αυτό να φύγεις Μάη μου,
να ζούμε μες το ψέμα,
καλά καθόσουνα εκεί,
μπες πάλι στα χαμένα.
Άνοιξη ψεύτικη θαρρώ,
χωρίς μαργαριτάρια,
χωρίς τα δέντρα,τους καρπούς,
μάταια και όλα άδεια.

Κυριακή, 24 Απριλίου 2011

Ρινίσματα Ψυχής

Έφυγες και είσαι πια μακριά
χωρίς δικαιολογίες
σαν ταξιδιάρικα πουλιά
που βλέπεις στις ταινίες.
Τι να σου πω,τι να μου πεις
χάος η μοναξιά μου
λάθη που ξανασυγχωρείς
ακολουθεί η σκιά μου.
Γιατί αυτό;Γιατί εκεί;
Ρωτώ κι αναζητάω,
φαίνεται ψάχνεις να βρεις,
κάπου εκεί
παλιά ρινίσματα ψυχής.
Στα σεντόνια η μορφή σου
με καλεί διστακτικά
να της δώσω λίγη αγάπη
μα είμαι άδεια τελικά.
Στην ουσία δεν υπάρχεις,
ήσουνα περαστικός,
μου λεγες "δεν είμαι εκείνοι"
μα σε πρόδωσε ο καιρός.
Κρίμα για την ταλαιπωρία,
λόγια πολλά χωρίς ουσία,
δεν φταις εσύ,ούτε κι εγώ
φταίει η μοίρα και των δυό,
και τα αφήνω όλα πίσω
δεν αγαπώ και δεν μισώ,
όλα ήταν ένα ψέμα
δεν υπάρχει παρελθόν.

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Μνήμες στο πέρασμα σου

Υπάρχεις και με ακολουθείς,
στον ύπνο σου υπνοβατείς,
σε περάσματα ονείρου,
τον ήλιο σου ψάχνεις να βρεις.
Μη με κοιτάς και απορείς,
σε περιμένω εδώ να ρθεις,
σε πλήγωσα,με συγχωρείς
και άλλο πόνο δεν μπορείς.
Μικρή μπήκες στα βάσανα,
ο κόσμος σε ποθούσε,
τις χαρές ξεδίπλωνες
τις νύχτες περπατούσες.
Τώρα μεγάλη και σοφή,
δεν έχεις πια κουράγιο
να περιμένεις την στιγμή,
η ζωή σου σαν ναυάγιο.
Φύγε ομορφιά μου,
πέταξε,
μην ψάχνεις για την γη σου,
εσύ είσαι άγριο πουλί,
πετάω κι εγώ μαζί σου.
Για πάντα θα'μαι δίπλα σου
κι ας μη με θες καλή μου,
θα κάθομαι σε μια γωνιά
μόνο με την σιωπή μου.
Μην με κοιτάς και απορείς,
ξέρεις πως σ'αγαπάω,
λάθη κάνουμε οι πολλοί,
συγχώρεση ζητάω.
Το πρόσωπο σου σκέφτομαι,
μόνο χαμογελάω,
ματάκια όμορφα-έξυπνα,
μια αγκαλιά ζητάω.
Χαρά,ευτυχία και δύναμη
σου εύχομαι να έχεις,
σου αξίζουν τα καλύτερα
ανάγκη να μην έχεις.
Αγάπη να βρεις γύρω σου,
και δώσε,μην λυπάσαι
γι'αυτό κάθομαι δίπλα σου,
μόνο να μην φοβάσαι.

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Άνοιξης παραλήρημα

Ψιχάλες σε σχήματα άχαρα
στο τζάμι μου προτρέχουν,
όνειρα και ποιήματα ξανά,
που νόημα δεν έχουν.

Σκέφτομαι πως να απογειωθώ
να χάσω το έδαφος μου,
κι ας μπω σε πλάνες του μυαλού
αρκεί να βρω το φως μου.
Μία απάντηση ζητώ,
χαρά να μου επιφέρει,
να σκέφτομαι την άνοιξη,
τις ομορφιές που φέρνει.
Ξάφνου,στο τζάκι μια φωνή
να θέλει να πει λόγια
αρχίζει να ζει,παίρνει πνοή
είναι ντυμένη φλόγα.
Μορφή παράξενη,
κοιτάζει απορημένη.
Κάθεται στο τζάκι μου,
κρασί κρατάει στο χέρι
μοιάζει με την θύελλα
που έφερε το αγέρι.
-Τι φοβάσαι πιο πολύ;
ρωτά η σκιά και μένει,
την ιστορία της να πει
κι ας είναι ειπωμένη.
-Φοβάμαι να δω τον ουρανό,
τη μοίρα μου να πιάσω,
σε ρίζες δέντρων να κρυφτώ,
τα άστρα να ξελογιάσω,
να ταξιδέψω,να χαθώ,
τον δρόμο μου να πάρω
να μοιάζω θάλασσα κι εγώ,
μόνη μου να σαλπάρω.
-Εύκολα πράγματα αυτά,
μου λέει χαιρέκακα η σκιά.
-Από που θέλεις να αρχίσεις,
να ζεις ολοκληρωτικά;
Μήπως ο κόσμος σας τριγύρω
σου έχει κόψει τα φτερά;
Ακίνητη έμεινα εγώ
φοβάμαι μη ξυπνήσω,
τα μάτια μου δακρύσανε
δεν θέλω να μιλήσω.
-Δεν είμαι όνειρο εγώ,
ούτε οφθαλμαπάτη,
είμαι ένας περαστικός,
που ήρθα να απαντήσω
σε αυτό που εσύ με ρώτησες,
προτού να σε γνωρίσω.
Θέλεις να μάθεις να πετάς,
το έδαφος να χάνεις,
ταξίδια να κάνεις μακρινά,
τον κόσμο σου να χάνεις.
Είναι απλό και εύκολο,
αν κάνεις ότι λέω,
σύντομα θα απογειωθείς
κι εγώ θα επιπλέω.
Κλείσε τα μάτια σου λοιπόν,
αρχίζει η ζωή σου,
θα βρεις τα μάτια της καρδιάς,
τις πόρτες της ψυχής σου.

Ξύπνησα μες τον ύπνο μου,
φως στο δωμάτιο μου,
ήρθε η άνοιξη και άργησα,
ας πάω στον πηγαιμό μου.